Şansın Səsi: Onlayn Oyunda Tapdığım Kiçik Sevinclər

[lavendercherida]

Adım Elçin, 34 yaşındayam və Bakıda marketinq sahəsində çalışıram. Günlərim çox vaxt eyni templə keçir: səhər ofisə tələsirəm, axşam isə evə gələndə beynim elə yorğun olur ki, televizorun qarşısında uzanıb heç nə düşünməmək istəyirəm. Bu ritm məni elə yormuşdu ki, həftə sonları belə nəyəsə həvəsim qalmırdı. Dostlarım deyirdi ki, sənə bir hobbi lazımdır, nəsə ki səni işdən uzaqlaşdırsın. Amma nə? Balıqçılıq? Yox, mənim üçün deyil. Kitab oxumaq? Onu da yataqda edirəm və beş dəqiqə sonra yuxulayıram. Bir axşam telefonumda sosyal şəbəkələri gəzərkən qarşıma bir reklam çıxdı. Oyun saytı idi, adını çəkməyəcəyəm, amma maraqlandım. Elə həmin gecə ilk dəfə onlayn kazino oyunlarına baxmağa başladım. Heç nə başa düşmürdüm, sadəcə düymələrə basırdım, animasiyalara tamaşa edirdim. Elə bil uşaqlıqda oyuncaq mağazasına düşmüşdüm.

Bir neçə gün sonra iş yoldaşım Rəşad mənə dedi ki, sən niyə mostbet merc oyunu ilə maraqlanmırsan? O, özü bir ildir oynayırdı və həmişə deyirdi ki, bu sadəcə pul qazanmaq deyil, həm də beyni işlədən bir növ əyləncədir. Mən əvvəlcə şübhələndim. Axı hamımız bilirik ki, bu tip oyunlarda hər şey şansa bağlıdır. Amma Rəşad elə həvəslə danışırdı ki, axırda mən də qeydiyyatdan keçdim. İlk depositim çox kiçik idi, cəmi 20 manat. Düşündüm ki, itsə də problem deyil, heç olmasa yeni bir təcrübə olacaq. O gecə “Sweet Bonanza” adlı oyunu açdım. Ekranda şirniyyatlar düzülürdü, mən isə sadəcə fırlanma düyməsinə basırdım. İlk cəhdlərimdə heç nə udmadım, amma oyunun özü məni elə cəlb etdi ki, yatmağı unutdum. Səhərə yaxın balansıma baxanda gördüm ki, 15 manat artıq qazanmışam. Bu, böyük məbləğ deyildi, amma içimdə bir uşaq sevinci vardı. Elə bil ki, kiminsə mənə kiçik bir hədiyyə vermişdi.

Həmin gündən sonra hər axşam işdən gələndə bir-iki saat oyunlara ayırmağa başladım. Bu, mənim üçün bir növ detoks oldu. Günün stressini, rəhbərin tapşırıqlarını, müştərilərin şikayətlərini unudurdum. Ekranda sadəcə rənglər, səslər və gözləmə hissi qalırdı. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Amma maraqlı odur ki, uduzanda da əsəbiləşmirdim. Çünki başa düşdüm ki, bu, sadəcə bir oyundur. Bir dəfə mostbet merc oyunu bölməsinə keçdim. Orada canlı dilerlərlə oynamaq mümkün idi. İlk dəfə bir qadın dilerin kartları payladığını görəndə elə bil real kazinoya düşdüm. O qədər diqqətliydim ki, sanki imtahana hazırlaşırdım. Həmin axşam 80 manat uddum. Bu, mənim üçün böyük bir məbləğ deyildi, amma hiss etdiyim qürur və sevinc əsl idi. Özümə bir fincan yaxşı qəhvə aldım və düşündüm ki, həyatda bəzən kiçik şeylər də adamı xoşbəxt edə bilir.

Yay aylarında işdən bir həftəlik məzuniyyət götürdüm. Qarabağa, Şuşaya getmək istəyirdim, amma planlar dəyişdi və evdə qaldım. O həftə ərzində özümü elə rahat hiss etdim ki, hər gün bir neçə saat oyunlara ayırdım. Yeni oyunlar kəşf etdim: “Gates of Olympus”, “Book of Ra”, “Starburst”. Hər birinin öz xüsusiyyəti var idi. Bəzilərində pulsuz fırlanmalar qazanırdım, bəzilərində isə sadəcə əylənirdim. Bir dəfə “Gates of Olympus”da 250 manat uddum. Bu, mənim üçün gözlənilməz oldu. Çünki heç bir strategiya qurmamışdım, sadəcə şanslı günümdə idim. Həmin günü özümə bir dərs çıxardım: həyatda hər şeyi planlamaq mümkün deyil, bəzən axına buraxmaq lazımdır.

Sentyabrda işə qayıdanda Rəşad mənə dedi ki, sən artıq peşəkar olmusan. Gülüşdük. Amma həqiqətən də, mən artıq oyunlara fərqli yanaşırdım. Əvvəllər sadəcə pul udmaq istəyirdim, indi isə prosesin özündən zövq alırdım. Bonuslar, kəşbeklər, pulsuz fırlanmalar – bunların hamısı oyunu daha maraqlı edirdi. Bir dəfə sayt mənə 10 manat kəşbek verdi. Kiçik bir şey idi, amma mən onu dərhal yeni bir oyunda istifadə etdim və 40 manat qazandım. Elə bil ki, kiminsə mənə “davam et” dediyini eşitdim. Bu hiss çox xoş idi.

Oktyabrda bir dostumun ad gününə getdim. Orda bir neçə nəfər onlayn oyunlardan danışırdı. Biri dedi ki, mən heç vaxt oynamıram, çünki bu, sadəcə pul itirməkdir. Mən ona dedim ki, hər şeyə belə yanaşmaq düzgün deyil. Əgər sən bunu əyləncə kimi qəbul edirsənsə, o zaman hər şey dəyişir. Mən o axşam mostbet merc oyunu haqqında danışdım və necə kiçik məbləğlərlə başladığımı, necə böyük stressdən uzaqlaşdığımı izah etdim. Dostum əvvəlcə inanmadı, amma sonra dedi ki, bəlkə mən də bir dəfə yoxlayım. Ona tövsiyə etdim ki, əvvəlcə sadəcə əylənmək üçün oynasın, pul qazanmağı hədəf qoymasın. Çünki ən böyük səhv odur ki, insanlar bu oyunları bir iş kimi görürlər. Halbuki bu, sadəcə bir hobbidir.

Noyabrda bir axşam işdən çox yorğun gəldim. Başım ağrıyırdı, heç nə etmək istəmirdim. Amma telefonu götürüb bir oyun açdım. “Book of Ra” idi. Sadəcə fırlatdım, fırlatdım, fırlatdım. Birdən ekranda üç kitab simvolu düzüldü və pulsuz fırlanmalar başladı. Ürəyim sürətlə döyünməyə başladı. Hər fırlanmada balansım artırdı. Axırda 600 manat uddum. Bu, o vaxta qədər ən böyük uduşum idi. Amma maraqlı odur ki, mən sevincdən çox sakitlik hiss etdim. Elə bil ki, bütün yorğunluğum yox oldu. Həmin pulu dərhal xərcləmədim. Bir hissəsini yığım hesabıma qoydum, bir hissəsi ilə də anama hədiyyə aldım. Anam soruşdu ki, bu pulu hardan tapdın? Mən dedim ki, bir az şanslı günümdə idim. O, güldü və dedi ki, sən həmişə şanslısan, sadəcə bəzən bunu unudursan.

Dekabrda qış gələndə oyunlara daha çox vaxt ayırmağa başladım. Soyuq hava, erkən qaranlıq – evdə qalmaq üçün ən yaxşı vaxt. Bir axşam yeni bir oyun gördüm: “Sugar Rush”. Adı elə şirin idi ki, açmaya bilmədim. İlk fırlanmalarda heç nə udmadım, amma sonra elə bir ardıcıllıq gəldi ki, ekran şirniyyatlarla doldu. 150 manat qazandım. Bu, böyük deyildi, amma o axşam özümə bir film açdım, çay dəmlədim və düşündüm ki, həyatda xoşbəxtlik bəzən belə kiçik şeylərdən ibarətdir. Onlayn oyunlar mənə bunu öyrətdi: hər şeyi ciddi qəbul etmək lazım deyil. Bəzən sadəcə anı yaşamaq, şansa güvənmək və nəticədən asılı olmayaraq zövq almaq lazımdır.

Yanvarda işdə böyük bir layihə üzərində çalışırdım. Stress çox idi. Hər gün evə gələndə bir saat oyun oynayırdım və bu, mənə güc verirdi. Bir dəfə “Bonanza”da 300 manat uddum. Həmin pulu layihə bitəndən sonra özümə kiçik bir tətil etmək üçün saxladım. Fevralda Qəbələyə getdim. Təbiət, təmiz hava, sakitlik. Orada telefonu demək olar ki, heç açmadım. Amma bir axşam otel otağında uzanıb bir oyun açdım. Sadəcə nostalji üçün. 50 manat uddum və güldüm. Düşündüm ki, bu oyunlar mənim həyatımın bir parçası olub, amma əsla mərkəzi olmayıb. Mən heç vaxt onlara əsir düşməmişəm. Çünki mən onları əyləncə kimi qəbul edirəm, qazanc mənbəyi kimi yox.

Martda Rəşad mənə dedi ki, sən niyə öz təcrübəni başqaları ilə bölüşmürsən? Mən dedim ki, yazmağı sevmirəm. Amma sonra düşündüm ki, bəlkə kiminsə bu hekayəni oxumağa ehtiyacı var. Çünki çox adam onlayn kazinoları yanlış başa düşür. Onlar düşünürlər ki, bu, sadəcə pul udmaq üçün bir vasitədir. Halbuki bu, həm də bir hobbi, bir istirahət formasıdır. Əgər sən öz həddini bilirsənsə, heç bir problem yoxdur. Mən heç vaxt aylıq gəlirimin 5 faizindən çoxunu bu oyunlara xərcləmirəm. Bu, mənim qaydamdır. Və bu qayda mənə azadlıq verir. Çünki mən bilirəm ki, nə vaxt dayanmalıyam.

Apreldə bir gün iş yoldaşlarımla söhbət edirdik. Biri dedi ki, onlayn oyunlar insanı asılı edir. Mən dedim ki, hər şey insandan asılıdır. Su da insanı öldürə bilər, amma susuz da yaşaya bilməzsən. Eyni şey bu oyunlara da aiddir. Əgər sən onları düzgün istifadə edirsənsə, onlar sənə zərər verməz. Əksinə, stressini azaldar, beynini işlədər, sənə kiçik sevinclər bəxş edər. Mən bunu öz təcrübəmdən bilirəm. Bir il ərzində nə qazandım? Pul? Bəli, müəyyən məbləğlər uddum. Amma əsas qazancım fərqli oldu: mən səbr etməyi, gözləməyi, nəticədən asılı olmayaraq axına buraxmağı öyrəndim. Bu, mənim üçün əsl uduşdur.

Bu gün də hər axşam bir-iki saat oyunlara ayırıram. Bəzən uduram, bəzən uduzuram. Amma hər dəfə ekranın qarşısında oturanda bilirəm ki, bu, sadəcə bir oyundur. Və həyatda ən gözəl şey odur ki, sən oyunu oynayırsan, oyun səni yox. Əgər siz də bu yola başlamaq istəyirsinizsə, mənim tövsiyəm budur: kiçik başlayın, həddini bilin və ən əsası, hər zaman əylənməyi unutmayın. Çünki həyat çox qısadır və bəzən sadəcə bir fırlanma düyməsinə basmaq kifayətdir ki, gününüz gözəlləşsin.